บทที่ 334 ฉันสมควรตาย

ตอนที่จูหมิ่นมาถึงโรงพยาบาล สวี่เหยียนก็ถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว โดยมีเจียงอี้ยืนรออยู่หน้าประตู

“นี่มันเรื่องอะไรกัน เมื่อเช้าตอนเหยียนเหยียนออกไปก็ยังดีๆ อยู่เลย เธอรังแกอะไรลูกอีกใช่ไหม!” จูหมิ่นโมโหจนควันออกหู

ผ่านพ้นช่วงเวลานั้นมา แม้เธอจะให้อภัยเจียงอี้แล้ว ทว่าก็ยังอดรังเกียจสิ่งที่เขาเคยทำไว้ไม่ได้ ในใจจึงคอยพะวงอยู่ตลอดว่าเรื่องพรรค์นั้นจะเกิดขึ้นซ้ำรอย