บทที่ 341 น่าอิจฉาจริงเชียว

แม้ความรู้สึกที่มีต่อซูรั่วอวิ๋นจะยังคงธรรมดาๆ แต่ลู่ชิงชิงก็คิดว่าบทสรุปในตอนนี้นับว่าดีมากแล้ว เธอเองก็หวังให้อีกฝ่ายมีจุดลงเอยที่ดี จะได้ไม่เสียแรงที่เคยใจกว้างให้ในตอนนั้น

ตอนกินข้าว ทั้งสองต่างนั่งอยู่กับครอบครัวของตัวเอง ไม่ได้นั่งร่วมโต๊ะกัน

เฉียวอวี้คีบกับข้าวให้ลู่ชิงชิงพลางกระซิบถาม “คุยอะไรกับซูรั่วอวิ๋นเหรอ”