บทที่ 347 ไม่มีคำว่าถ้า

ลู่ชิงชิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงเจือสะอื้น “ฉัน…ฉันป่วย ไปโรงพยาบาลมาแล้ว หมอบอกฉันเองว่าฉันมีลูกไม่ได้ เฉียวเฉียว ฉันใกล้จะตายแล้ว”

พูดจบเธอก็หลับตาลง น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน! การบอกเขาไปแบบนี้มันโหดร้ายเกินไปจริงๆ เธอรู้สึกราวกับหัวใจถูกโยนลงไปในเตาไฟ ความเจ็บปวดร้อนรุ่มจนชาวาบไปทั้งศีรษะนั้นแทบจะทนไม่ไหว

มือของเฉียวอวี้คลายออกอย่างหมดเรี่ยวแรง ชามในมือร่วงหล่นลงพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เกิดเสียงดังกังวานชัดเจน