บทที่ 107 ยิงหมาป่า

ชือหมันแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “ข้าพกติดตัวมาสองสามตัวพอดี ตอนนี้อยู่ที่เรือนรับรอง หากฝ่าบาททรงอนุญาต ข้าจะให้คนไปขนเข้ามาเดี๋ยวนี้!”

ฉู่โยวหนานอยากจะซัดซูเป่ยให้สลบไปเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าซูเป่ยที่เมามายกลับลืมไปหมดสิ้นว่าตนเองอยู่ที่ใด นางวิ่งรี่ตรงเข้าไปเบื้องพระพักตร์ฉู่เยี่ยน แล้วสะอึกออกมาทีหนึ่ง “พี่ใหญ่ ให้เขาขนหมาป่าเข้ามาเลย! ฉันจะตีหมาป่าเล่น!”

ฉู่เยี่ยน “…”