บทที่ 123 เสี่ยวเป่ยเป่ยไม่ใช่หงส์ขาวผู้ไร้เดียงสา

ซูเป่ยรีบพูดขึ้นทันที "ให้รออยู่ข้างนอกก่อนเถิด ข้าจะออกไปเดี๋ยว…"

"พาตัวเข้ามา!" น้ำเสียงของฉู่โยวหนานทุ้มต่ำและเฉียบขาด

ประตูห้องเปิดออก อาซีถูกอวิ๋นโหรวกับอวิ๋นซีหิ้วปีกพยุงเข้ามา นางทรุดลงคุกเข่าบนพื้นอย่างเหม่อลอยทื่อมะลื่อ แม้แต่การทำความเคารพก็คล้ายจะลืมไปสิ้นแล้ว