บทที่ 132 หมากัดกัน ขนติดปากทั้งคู่

ภายในตำหนักโบตั๋นอันกว้างใหญ่ ไร้ซึ่งเสียงตอบรับโม่ชิงอิงแม้แต่คนเดียว นางคว้าเสื้อคลุมกันลมมาสวมแล้ววิ่งเตลิดออกไปข้างนอก เห็นเพียงคราบเลือดคล้ำแห้งเกรอะกรังอยู่บนพื้นห้องโถงด้านนอก แต่กลับไร้เงาผู้คน

เดิมทีนางคิดว่าเหอเฟิงกับชุ่ยหลิ่วกำลังเฆี่ยนตีสั่งสอนอาตงอยู่ในห้องปีก ทว่าในห้องปีกก็ว่างเปล่าเช่นกัน มิหนำซ้ำ ทั่วทั้งตำหนักโบตั๋นยังเงียบสงัดราวกับป่าช้า นางถึงขั้นเห็นร่างของกุ้ยมามาที่ถูกคลุมไว้ด้วยเสื่อกกขาดๆ เพียงผืนเดียวตรงเรือนหลัง

สิ่งที่น่าตระหนกที่สุดคือห้องเก็บสมบัติของนาง แม่กุญแจถูกทุบพังยับเยิน ข้าวของภายในกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น บรรดาแก้วแหวนเงินทองและของมีค่าล้วนอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือทิ้งไว้เพียงสิ่งของชิ้นใหญ่ที่หยิบฉวยติดมือไปได้ยากเท่านั้น