บทที่ 143 กลิ่นหึงหวงคละคลุ้ง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซวียจิ่นหรงพลันมลายหายไปจนสิ้น นางขมวดคิ้วแล้วขยับเข้าไปใกล้ฉู่โยวหยาง ก่อนจะเอ่ยถาม "ท่านอ๋องจิ่นหวัง โคมดอกไม้ในทะเลสาบนั่นไม่ใช่ท่านที่ปล่อยหรอกหรือเพคะ"

ฉู่โยวหยางมีสีหน้ากระอักกระอ่วน รีบแก้เก้อให้ตนเองทันที "โคมดอกไม้จะไปดูยิ่งใหญ่อะไรกัน อ๋องผู้นี้เตรียมโคมลอยไว้ให้เจ้าต่างหาก เพียงแต่ตามลำดับอาวุโส ต้องให้พี่สามปล่อยก่อน ของข้าประเดี๋ยวค่อยปล่อย!"

มุมปากของโม่เซียวผุดรอยยิ้มจางๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น "น้องจิ่นหรง ไม่ได้พบกันเสียนาน เจ้าสบายดีหรือไม่"