บทที่ 164 ว้าย! นี่มันจับมือกันทางอ้อมชัดๆ!

ซูเป่ยพอนึกถึงข้อมือที่เมื่อยล้าจนระบม หนังศีรษะก็พลันชาวาบ

ตามธรรมเนียมของที่นี่ นับตั้งแต่นางติดตามโม่ชิงอิงแต่งเข้ามาในจวนซู่อ๋อง นางก็ถือเป็นคนของฉู่โยวหนานแล้ว ตราบใดที่เจ้านายต้องการ นางย่อมมิอาจปฏิเสธ

ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้นางกลับมีฐานะใหม่ขึ้นมา แถมฉู่โยวหนานยังดึงดันจะให้นางแต่งเข้าจวนอ๋องด้วยความบริสุทธิ์ผุดผ่องอีก…