บทที่ 170 คล้ายกลิ่นซากศพ

ซูเป่ยสั่งให้คนไปหาชุดผ้าหยาบมาสองชุด ทั้งยังปลดเครื่องประดับมีค่าบนตัวออกจนหมด นางสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในแน่ๆ

ฉู่โยวหนานไม่พูดพร่ำทำเพลง ทุกอย่างล้วนทำตามที่นางบอก เขาก็รู้สึกเช่นกันว่าเรื่องนี้ผิดปกติอย่างยิ่ง หากพูดกันตามเนื้อผ้า หลิงจื่อโหยวเป็นคนละเอียดรอบคอบ ไม่น่าจะบอกสถานที่ผิด

หากบอกผิดจริง ย่อมมีความเป็นไปได้อีกทางหนึ่ง… นั่นคือเขาไม่อยากให้ซ่งจู๋หายดี เขาอาจจะดูออกแล้วว่ามู่ฮุ่ยคิดอย่างไร จึงคิดปล่อยให้ซ่งจู๋ตายไปตามยถากรรม แล้วตนจะได้เกาะกิ่งไม้สูงขึ้นเป็นราชบุตรเขย