บทที่ 195 ข้าพึงใจในตัวเจ้า คะนึงหาแทบคลั่ง

เฉิงสือผู้ซึ่งยามปกติมักจะสุภาพเรียบร้อยและดูสุขุมสง่างาม วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ทั่วทั้งร่างกลับแผ่รังสีดุดันออกมาอย่างประหลาด ดวงตาทั้งคู่คมกริบดั่งตะขอ จ้องเขม็งมาที่ซูเป่ยอย่างไม่คุ้นตาแม้แต่น้อย

"เป็นเพราะก่อนหน้านี้ข้าลังเลมากเกินไป จึงทำให้เสียเวลา ตอนที่เราไปเฟิ่งหยวน คำพูดที่ข้าบอกเจ้าในโรงเตี๊ยม แม้กู่รุ่ยจะเป็นคนสอนให้พูด แต่ทุกคำล้วนเป็นความรู้สึกจากใจจริงของข้า ข้าพึงใจในตัวเจ้า พึงใจมาตั้งแต่แรกเห็น รู้สึกว่า ‘เพียงหนึ่งวันที่ไม่พบ พลันคิดถึงจนแทบคลั่ง’ รู้สึกว่า ‘หากไม่อาจเคียงคู่โบยบิน ก็ขอให้ข้าต้องวอดวาย’!"

แววตาของเฉิงสือสุกสกาวราวกับดวงดาราบนฟากฟ้ายามราตรี ทอประกายเจิดจ้าอย่างยิ่ง