บทที่ 212 เขาและคนพวกนั้น ช่างน่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี

ฉู่โยวหนานมองออกไปข้างนอกอีกครั้ง ก่อนจะหันมาพูดกับซูเป่ย "เจ้าไม่เห็นจริงๆ หรือ ยายเฒ่าคนนั้นยังถามเจ้าอยู่เลยว่าจะกินเนื้อวัวสักสองชั่งไหวไหม!"

ซูเป่ยผงะถอยหลังกรูด ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็รู้สึกเหมือนมีเงาผีตะคุ่มๆ อยู่รอบตัวไปหมด…

ยังไม่ทันที่ฉู่โยวหนานจะได้เอ่ยอะไรต่อ ก็ได้ยินเสียงหลิงเซียวดังขึ้น "ท่านอ๋อง อยากเสวยบะหมี่หรือขอรับ ข้าน้อยจะไปเคาะประตูร้านข้างหน้าให้พวกเขาทำให้เอาไหมขอรับ หรือจะกลับไปให้แม่ครัวที่จวนทำก็ย่อมได้"