บทที่ 222 ตึกใหญ่จวนถล่ม

เมื่อหวังจั๋วก้าวเข้ามา สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาก็คือทัศนียภาพอันมิอาจเอื้อนเอ่ย ทว่าเขาไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชมแม้แต่น้อย เพราะฉู่เยี่ยนกำลังชักกระตุกรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

เขารีบตะโกนสั่งคนให้ไปตามหมอหลวง พลางปรี่เข้าไปประคองฉู่เยี่ยน กว่าจะจัดให้พระวรกายทอดราบบนแท่นบรรทมได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ

ในที่สุดฉู่เยี่ยนก็หยุดชัก ทว่าพระพักตร์กลับเขียวคล้ำ คล้ายมีลมหายใจเข้าแต่ไร้ลมหายใจออก