บทที่ 235 ชายชราประหลาด

“นี่ได้มาจากไหน” ซูเป่ยน้ำตาคลอหน่วยมองเขา

ฉู่โยวหนานหรี่ตาลง ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “ตอนอายุเจ็ดขวบ บังเอิญเจอเด็กสองคนในสวน ขาไปกระแทกโดนอะไรมาก็ไม่ยอมไปหาหมอหลวง เอาแต่นั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ตรงนั้น…”

ซูเป่ยถลึงตาใส่เขา “ท่านหมายความว่าอย่างไร”