บทที่ 239 ผูกใจเจ็บเข้าให้แล้ว…

สองคนนี้ไม่รู้ไปพนันอะไรกันไว้ สีหน้าของเซวียจิ่นหรงถึงได้มืดครึ้มเป็นก้นหม้อทันควัน นางสะบัดแขนเสื้อเตรียมจะเดินหนี ก่อนไปทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า "ซูเป่ย! ความแค้นระหว่างข้ากับเจ้ามันใหญ่หลวงนัก!"

ซูเป่ยยืนงงเป็นไก่ตาแตก พออีกฝ่ายก้าวพ้นประตูไป ฉู่โยวหนานถึงได้เอ่ยปาก "ไม่ต้องถามหรอก นางไม่บอกเจ้าแน่"

"พวกเขาพนันอะไรกันแน่เจ้าคะ" ซูเป่ยถาม