บทที่ 286 วิธีปลิดชีพตนเองสุดพิสดารแต่โบราณกาล

ประตูห้องของตูเฉวียนลงกลอนไว้อย่างแน่นหนา ลู่จิ่วทุบประตูเสียงดังโครมครามอยู่นานก็ไม่มีใครมาเปิด

“เข้านอนเร็วปานนี้เชียวหรือ ป่านนี้ยังหลับเป็นตายอีก!” ลู่จิ่วพึมพำ หันหลังเตรียมจะจากไป แต่พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันขวับกลับมาแล้วถีบประตูห้องเปิดออกเต็มแรง

เขายังจำท่าทางที่ตูเฉวียนแอบมองถุงหอมลายค้างคาวน้อยได้ ทั้งเคลิบเคลิ้มทั้งหลงใหล มองอย่างไรก็ไม่ชอบมาพากล หรือว่าเจ้าหมอนี่จะมีเจตนาร้ายจริงๆ?