บทที่ 322 ตบหน้า

เซวียจิ่นหรงนอกจากจะเดือดดาลแล้ว ในใจยังระคนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “ก็แค่พระชายาหาคนมาช่วยขับพิษกู่ เจ้ากลับทำเป็นเรื่องใหญ่โต ซ้ำยังเอาไปโพนทะนาจนเอิกเกริก ช่างไร้สาระสิ้นดี! ข้าจะขอหย่า!”

“เป็นถึงฮองเฮา ไฉนจึงเอ่ยคำว่าหย่าออกมาง่ายๆ เช่นนี้!” เหยาไท่เฮาไม่พอพระทัย

“มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?” เหมยไท่เฮาเองก็ขมวดคิ้วมุ่น