บทที่ 349 ความจริงปรากฏ

เหลียงจูสะท้านไปทั้งตัวแล้วคุกเข่าลงไปโดยสัญชาตญาณ

“ท่านอ๋อง… บ่าวเฒ่าทำผิดอันใดหรือขอรับ” เหลียงจูมองฉู่โยวหนานด้วยความอกสั่นขวัญแขวน

ทว่ายามนี้ฉู่โยวหนานกลับไม่ได้เดือดดาลปานนั้นแล้ว ถึงกับยกยิ้มมุมปากขึ้นมา “อ๋องผู้นี้จะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง จงสารภาพมาตามตรงว่าเจ้าทำสิ่งใดลงไป และรับคำสั่งมาจากผู้ใด หากมีคำเท็จแม้แต่ครึ่งคำ ก็อย่าหาว่าอ๋องผู้นี้ไม่เห็นแก่ความผูกพันที่เจ้าปรนนิบัติเสด็จแม่มาหลายปี!”