บทที่ 354 เพลิงไหม้

อันที่จริงซูเป่ยค่อนข้างไม่เต็มใจนัก ไม่ใช่ว่าอาลัยอาวรณ์หลิวอิ๋ง แต่กลัวว่าหากร่างกายของหลิวอิ๋งกลายเป็นเด็ก ทว่ายังคงมีความทรงจำอยู่ เช่นนั้นขอเพียงนางโตขึ้นมาอีกนิด เกรงว่าจะก่อเรื่องสร้างหายนะไปทั่วน่ะสิ

ทว่าแม่ชีฉือซินกลับกอดหลิวอิ๋งไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “เด็กคนนี้หน้าตาน่าเอ็นดูจริงเชียว เหมือนกับที่ข้าเฝ้าฝันถึงมาตลอดเลย”

“แล้วเรื่องปลงผมบวชเล่าเจ้าคะ?” ซูเป่ยลองหยั่งเชิง