บทที่ 360 ต้องใส่ยาแรงสักหน่อย

ซูเป่ยคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่าหร่วนหนิงอวิ๋นแกล้งเป็นลม

ทว่าฉู่โยวหนานกลับขมวดคิ้วแล้วก้าวออกไป

ไม่รู้ว่าหิมะเริ่มตกตั้งแต่เมื่อใด เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า บนพื้นมีร่างของหร่วนหนิงอวิ๋นทอดกายนอนอยู่