บทที่ 405 มอบที่ดินให้เขาสักผืน

เหยาไทเฮาทรงฝันดีไปทั้งคืน

ในห้วงฝัน นางพบว่าตนเองอยู่ท่ามกลางราตรีกาลอันไร้ที่สิ้นสุด เสียงที่ทำให้หัวใจของนางเต้นระรัวพลันดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เป็นน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน เอ่ยคำรักซาบซึ้งรำพันไม่ขาดสาย

เขาบอกว่าไม่เคยพานพบสตรีใดเช่นนางมาก่อน งดงามสง่าทว่าอ่อนโยน หรูหราสูงส่งทว่ามีชีวิตชีวา ประหนึ่งนางสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจุติลงมาสู่แดนดิน