บทที่ 410 ยอมรับโดยดุษณี

ซูเป่ยกำลังคิดจะสั่งให้คนลงทัณฑ์ทรมานด้วยการจี้จุดหัวเราะกับฉืออวี้ จู่ๆ ก็ได้ยินฉู่โยวหนานเอ่ยขัดขึ้นว่า "เดี๋ยวก่อน!"

เขาได้ยินเสียงในใจของฉืออวี้ ยามนี้ในอกมีเพียงความโกรธเกรี้ยวจนแทบระเบิด อยากจะเนรเทศฉืออวี้ไปให้พ้นหูพ้นตาให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวเสียเดี๋ยวนี้

เรื่องนี้ เขาไม่อยากให้ซูเป่ยล่วงรู้ และไม่อยากให้ใครหน้าไหนรู้ทั้งสิ้น