บทที่ 446 ดูแลภรรยาและลูก

กลัวว่าซูเป่ยกับฉู่โยวหนานจะไม่ยอมจ่าย จ้าวอวี้หลงจึงแกล้งพูดสำทับ “ข้าไม่ได้พูดจาข่มขวัญให้ตกใจเล่นนะ พวกเจ้าลองตรองดูเองเถอะ เมื่อก่อนเขาแค่อาเจียนเลือดทีละนิดใช่หรือไม่ แต่ต่อมากลับยิ่งออกมากขึ้นเรื่อยๆ ข้าบอกพวกเจ้าไว้เลยนะ พิษกู่นี้ยิ่งถอนได้เร็วเท่าไร ร่างกายเขาก็จะยิ่งได้รับผลกระทบน้อยลงเท่านั้น หากพวกเจ้ามัวแต่ลังเลชักช้า ข้าก็ไม่รับประกันแล้วนะว่าเขาจะฟื้นตัวกลับมาเหมือนเดิมได้…”

ไม่ว่าซูเป่ยกับฉู่โยวหนานจะคิดเห็นอย่างไร ทว่าเป่ยหยวนเจิ้งกลับมีใจมุ่งมั่นอยากจะมีชีวิตรอดต่อไปอย่างยิ่งยวด

“ท่าน…ท่านผู้เจริญ…ขอเพียงท่านรักษาข้าให้หายได้ อย่าว่าแต่หนึ่งแสนหกหมื่นตำลึงเลย ต่อให้เป็นสองแสนตำลึง ข้าก็ให้ท่านได้ทั้งนั้น!” เป่ยหยวนเจิ้งเอ่ยอย่างหอบเหนื่อย