บทที่ 452 เข้าสู่หุบเขา

เสียนเหรินย่อมมีความคิดอื่นอยู่ในใจ จึงเอ่ยขึ้นว่า “นั่นก็จริง ไปตามหาสมบัติคงเหนื่อยไม่น้อย พี่หญิงพักผ่อนอยู่ที่จวนเถอะ”

อวิ๋นซีพยักหน้า “เช่นนั้นรบกวนท่านอ๋องช่วยดูแลพี่หญิงกับฮองเฮาเหนียงเหนียงให้ดีด้วยนะเพคะ”

เสียนเหรินมองนางด้วยความประหลาดใจ “ข้าไม่ได้บอกสักคำว่าจะไปนี่ ข้าแค่ส่งคนสองคนพาพวกเขาไปส่งที่ปากหุบเขาก็พอแล้ว เส้นทางข้างในข้าก็ไม่เคยไปเสียหน่อย!”