บทที่ 454 สับเปลี่ยนตำแหน่ง 2

ลู่จิ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เมื่อครู่พื้นดินแยกออกกะทันหัน ข้าเห็นท่านอ๋องเสียนเหรินพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก จากนั้นฝ่าบาทก็พุ่งตามไป ข้าคิดจะรั้งฝ่าบาทไว้ จึงได้พุ่งตามไปด้วย…”

ซูเป่ยชักสงสัยว่าตาตัวเองฝาดไป หรือไม่ก็สมองของลู่จิ่วมีปัญหาเข้าแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับเสียนเหรินก็ดูธรรมดาออก ไม่เห็นอีกฝ่ายจะมีทีท่าพิเศษอะไรกับตนสักนิด เสียนเหรินจะพุ่งเข้ามาคว้านางไว้ได้อย่างไรกัน?

จริงสิ ในเมื่อที่นี่เป็นถ้ำ ตะโกนออกไปสักหน่อยก็น่าจะได้ยินกันหมดมิใช่หรือ?