บทที่ 461 หิมะน้ำแข็งละลายสลาย

แน่นอนว่าฉู่โยวหนานย่อมไม่ปล่อยให้เขาได้คิดเรื่อยเปื่อยอยู่นาน ทั้งหมดลงจากม้า มุ่งหน้าลงใต้ต่อไป และเป็นไปตามคาด เพียงไม่นานก็ก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งน้ำแข็งและหิมะผืนนั้นอีกครั้ง

ทว่าหิมะขาวโพลนครานี้กลับไม่เหมือนกับตอนที่มาครั้งก่อน ราวกับว่าที่ไกลลิบตาปรากฏประกายสีเขียวรำไรขึ้นมาสายหนึ่ง

“ตาเฒ่า!” พอเหยียบย่างเข้าสู่ทุ่งหิมะ ซูเป่ยก็ตะโกนลั่น “เจ้าเอาอวิ๋นโหรวบ้านข้าไปไว้ที่ไหน!”