บทที่ 474 ซื้อบ่าวรับใช้ไม่กี่คน ถึงกับต้องใช้ราชโองการเลยหรือ?

เจียงไป๋สะอิดสะเอียนจนแทบทนไม่ไหว เขาเคยดำรงตำแหน่งถึงขุนนางขั้นหนึ่ง เคยต้องมาพบเจอเรื่องโสโครกพรรค์นี้เสียที่ไหน ทว่าวันนี้กลับต้องมาเห็นตำตาว่ามีคนมาปลดทุกข์ก้อนโตอยู่ตรงหน้าประตูห้องครัวของตน

ต่อไปนี้ของที่ทำจากห้องครัวนี้ เขาคงกินไม่ลงอีกแล้ว!

แต่ก็ไม่มีต่อไปอีกแล้วเช่นกัน ในเมื่อฉู่โยวหยางถือโฉนดเรือนไว้ในมือ เรือนแห่งนี้จึงไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป แม้จะบอกว่าอนุญาตให้เขาพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ ทว่าเจียงไป๋เพิ่งจะเอนกายนอนลงด้วยความกระสับกระส่าย ในห้องของเขาก็มีคนแห่กันเข้ามา