บทที่ 112 ข้าจะพาเจ้าไปสัมผัสด้วยตัวเอง

ภายในห้อง เสียงร้องไห้ของฉิงรุ่ยแผ่วลงเล็กน้อย

"ซื่อจื่ออย่าได้ปลอบข้าน้อยเลยเจ้าค่ะ"

นางช้อนดวงตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตาขึ้นมองมู่หวายเซิง ริมฝีปากขยับไหวอยู่สองสามครา ก่อนที่น้ำเสียงจะแผ่วเบาลง