บทที่ 115 หลั่งน้ำตา ณ แดนคะนึงหา

ในสวนกำลังขับขานงิ้วองก์《ฝันสะดุ้งกลางสวนดอกไม้》 ตู้ลี่เหนียงสะบัดชายแขนเสื้อพลิ้วไหวพลางทอดเสียงอ่อนหวาน แว่วกังวานอ้อยอิ่งจนชวนให้ผู้คนรู้สึกเกียจคร้านไปถึงไขกระดูก

มารดาของซูหร่วนกับฮูหยินกั๋วกงมู่นั่งเคียงข้างกันอยู่แถวหน้าสุด พูดคุยกระซิบกระซาบกันอย่างสนิทสนมเป็นระยะ

ส่วนซูหร่วนนั่งอยู่ถัดไปทางด้านหลังไม่ไกล ข้างกายมีคุณหนูสายรองของตระกูลมู่สองสามคนกำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้ววิพากษ์วิจารณ์บทงิ้ว