บทที่ 118 ให้เจ้าโตขึ้นอีกนิดก่อนเวลา ก็ไม่ได้แย่อะไร

วันรุ่งขึ้น ยามซูหร่วนตื่นนอน

สิ่งแรกที่ทำคือตลบผ้าห่ม วิ่งเท้าเปล่าไปที่ริมหน้าต่างแล้วผลักบานหน้าต่างมองออกไปข้างนอก

บนขอบหน้าต่างว่างเปล่า มีเพียงกลีบดอกไห่ถังไม่กี่กลีบที่ถูกลมราตรีพัดร่วงหล่น เปียกชุ่มหยาดน้ำค้างยามเช้ากระจายอยู่