บทที่ 127 ถ่อมตัวหน่อย ถ่อมตัวหน่อย ก็แค่ฉลาดธรรมดาๆ เท่านั้นแหละ

ในยุคปัจจุบัน เจียงลู่อีเป็นเด็กกำพร้า

เธอไม่เคยรู้ว่าการได้รับความรักความทะนุถนอมจากครอบครัวอย่างหมดหัวใจเป็นเช่นไร และไม่เคยยึดติดกับคำว่าพร้อมหน้าพร้อมตา

ดังนั้นตอนที่เพิ่งทะลุมิติเข้ามาในนิยาย เมื่อพบว่าผู้เป็นมารดาลำเอียงรักใคร่ลูกพี่ลูกน้อง ส่วนกับลูกสาวแท้ๆ กลับเข้มงวดเย็นชา เธอจึงไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์ "บ้าน" แห่งนี้เลยสักนิด ในแต่ละวันเอาแต่คิดวางแผนว่าจะหาทางหนีเอาตัวรอดไปได้อย่างไร