บทที่ 142 แม่ทัพน้อยเสิ่นนับว่าเป็นขุนนางหรือไม่นะ?

การดิ้นรนขัดขืนของหลีจื่อชะงักกึกทันที ครั้นหันกลับมาสบสายตากับใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อยของซูหร่วน นางก็อึ้งไปเพียงชั่วอึดใจ ก่อนขอบตาจะพลันแดงก่ำขึ้นมาในทันใด

"ฮือๆ คุณหนู…"

ซูหร่วนเห็นอีกฝ่ายได้สติแล้วจึงยอมปล่อยมือ แล้วดึงนางหดตัวเข้าไปหลบในพุ่มไม้ลึกที่มิดชิดกว่าเดิม