บทที่ 145 อืม ข้ามันน่ารำคาญ

ซูหร่วนส่ายหน้า "เห็นแค่… เงาดำๆ ลางๆ เหมือนมีหมอกมาบังไว้เจ้าค่ะ"

จู่ๆ นางก็กำผ้าห่มใต้ร่างแน่น "แปลว่าจุดไฟอยู่หรือเจ้าคะ ข้ามองไม่เห็นเองงั้นหรือ"

พูดพลางกะพริบตาถี่ๆ หลายครั้ง ทว่าเบื้องหน้าก็ยังคงมีเพียงแสงเงาพร่ามัว มองอะไรไม่ชัดเจนสักอย่าง