บทที่ 147 ไม่ใช่สิ เยี่ยนเฉิน เจ้าเป็นหมารึไง?

ซูหร่วนสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะรู้สึกอึดอัดแน่นไปทั้งตัว

นางพยายามฝืนลืมเปลือกตาขึ้น ทว่าสายตายังคงพร่ามัว รับรู้ได้เพียงแผ่วเบาว่าแผ่นหลังแนบชิดอยู่กับแผงอก จังหวะการเต้นของหัวใจกระหน่ำลงมาราวกับรัวกลองบนแนวกระดูกสันหลังของนางเป็นระลอก

เยี่ยนเฉินรวบตัวนางเข้าไปกอดไว้แนบแน่น วางคางเกยไว้ตรงซอกคอ ริมฝีปากบางแนบชิดอยู่ตรงผิวเนื้อที่บอบบางที่สุดบริเวณหลังคอ พลางพรมจูบอย่างแผ่วเบา