บทที่ 161 ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจ

เสิ่นเจาเย่ไม่ได้ขยับตัว

สายตาของเขาจับจ้องสลับไปมาระหว่างซูหร่วนกับมู่หวายเซิง สันกรามขบแน่นขึ้นเล็กน้อย

ถ้อยคำที่อุตส่าห์สะกดกลั้นเอาไว้เมื่อครู่ พลันตีรวนขึ้นมาอีกระลอกจนปวดร้าวไปทั้งอก