บทที่ 168 ถึงเวลาที่เจิ้นต้องไปพบเสด็จอาสะใภ้น้อยผู้นี้เสียทีแล้ว

เยี่ยนอวิ๋นจี้มิได้เอ่ยตอบในทันที

เขาเอนกายพิงพนักบัลลังก์มังกร ปลายนิ้วเคาะที่วางแขนเป็นจังหวะ แววตาลึกล้ำยากจะหยั่งถึง

"เขาอ้อมค้อมเล่นใหญ่โตถึงเพียงนี้…"