บทที่ 175 ไม่รู้จักอายบ้างหรือไร

ซูหร่วนยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งโมโหก็ยิ่งรู้สึกเปรี้ยวปร่าไปทั้งใจ

เธอเอื้อมมือไปคว้าพู่กันขนหมาป่าที่ยังชุ่มหมึกจากที่วาง จุ่มลงในจานฝนหมึกแรงๆ อีกสองสามที จากนั้นก็เล็งไปยังใบหน้าที่ยังวาดไม่เสร็จในภาพ

แล้วกดลงไปเต็มแรง!