บทที่ 202 ไม่กินยาก็นอนรอความตายไปเถอะ

ขันทีน้อยค้อมกายลงพลางตอบรับ “อยู่ข้างหน้านี่เองขอรับ” ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ซูหร่วนย่องตามไปอย่างเงียบเชียบ

ลัดเลี้ยวไปอีกหลายครา เดินผ่านทางเดินแคบยาวสายหนึ่ง ในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าตำหนักอันเงียบสงบหลังหนึ่ง