บทที่ 227 อาเฉิน อาเฉิน อาเฉิน…

เยี่ยนเฉินไม่ได้ตอบคำ เพียงแต่จ้องมองนาง

มองริมฝีปากของนางที่ขยับเปิดปิดพ่นคำพูดออกมาไม่หยุด ความจริงแล้วนางพูดอะไรบ้างเขาไม่ได้ยินเข้าหูเลยสักคำ

สายตาเอาแต่จดจ้องอย่างดื้อดึงไปยังหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น มุมปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามที่นางจริงจัง รวมถึงประกายแสงบางเบาในดวงตาคู่นั้นยามที่นางเอื้อนเอ่ย