บทที่ 233 เฮ่อเชียนเยี่ยน เจ้ารีบหนีไปเถอะ

ซูหร่วนรีบยื่นมือออกไปผลักเขา หดคอร่นถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างกัน

"ท่านระวังหน่อยสิเจ้าคะ ในจวนมีคนเดินผ่านไปมาตลอด"

เยี่ยนเฉินถูกนางผลักออกก็ไม่ได้ขุ่นเคือง เพียงยืดตัวขึ้นพลางยิ้มขำ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของนางไม่วางตา