บทที่ 240 เอาเถอะ ซือเหนียง ข้าขอบใจท่านมากนะ

หลังมื้อเย็น ท้องฟ้าก็มืดสนิทลง

ซูหร่วนเอนกายพิงตั่งเตี้ยริมหน้าต่าง พลิกอ่าน《บันทึกภูมิศาสตร์แคว้นจิ่ง》พลางสัปหงกง่วงงุน

หลีจื่อคอยเฝ้าอยู่ข้างๆ โบกพัดไล่ยุงให้นาง พลางขยับเข้ามาซุบซิบเรื่องสัพเพเหระเป็นระยะ