บทที่ 252 ขอท่านแม่ช่วยทวงความเป็นธรรมให้ลูกด้วย

หวังสี่โผเข้าไปตรงหน้าฮูหยินกั๋วกงมู่ น้ำตาหยดแหมะๆ ร่ำไห้อย่างจริงใจเหลือล้น

"ทองแผ่นเดียวกันแท้ๆ เชียว! เดิมทีข้าก็เชื่อฟังท่านอย่างดี หลบซ่อนตัวอยู่ที่เรือกสวนไม่กล้ากระดุกกระดิกไปไหน…แต่เช้าวันนี้พอได้ยินว่าท่านซื่อจื่อสิ้นลมแล้ว ข้าก็นั่งไม่ติดน่ะสิ! นั่นลูกเขยแท้ๆ ของข้าเลยนะ จะไม่ให้ข้าไปดูหน้าส่งเป็นครั้งสุดท้ายได้ยังไงกัน?"

พูดพลางก็ดึงแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดหน้าเช็ดตาป้อยๆ