บทที่ 255 อย่าเพิ่งรีบร้อน ให้ข้าพูดเอง

ฮูหยินกั๋วกงมู่ถูกเขาขวางไว้ ดิ้นรนสองสามคราก็สลัดไม่หลุด จึงเอามือกุมหน้าร่ำไห้ทรุดนั่งลงกับพื้น

“ฝ่าบาท หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ!”

ซูหร่วนก็หมอบราบอยู่กับพื้น พลอยสะอึกสะอื้นตามไปด้วย