บทที่ 262 ข้าแซ่หวัง นามว่าหวังซินเอ๋อร์

วันที่มู่กั๋วกงถูกลงทัณฑ์แล่เนื้อพันดาบ ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างดี รอบลานประหารก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่ว่าง

ที่นั่งสำหรับชมการประหารตั้งอยู่ห่างจากแท่นประหารไปสามจั้ง เป็นเวทีไม้ยกสูงปูด้วยพรมขนสัตว์สีแดงคล้ำ

เก้าอี้สองแถวตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ มีเหล่าขุนนางที่ถูก ‘เชิญ’ มาชมการประหารนั่งอยู่เต็มทุกที่นั่ง