บทที่ 264 มิสู้เปลี่ยนเป็นสิ่งอื่นมาเอาใจเปิ่นกงดูดีหรือไม่?

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม รถม้าก็มาหยุดลงที่หน้าพระตำหนักพักแรมหลังย่อมแห่งหนึ่งทางทิศใต้ของเมือง ซึ่งตั้งพิงขุนเขาโอบล้อมด้วยสายนที

ซูหร่วนเลิกม่านรถขึ้นมุมหนึ่ง

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคืออุทยานกระเบื้องเขียวกำแพงขาว บานประตูทาสีชาดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง หลังประตูเผยให้เห็นทางเดินคดเคี้ยวทอดยาวสู่ความเงียบสงบ มีระเบียงคดซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางร่มเงาแมกไม้เขียวชอุ่มเป็นชั้นๆ