บทที่ 270 อย่าพูดมากต่อหน้านาง

เมื่อพวกซูหร่วนมาถึงเรือนรับรอง อวี้เคอก็กำลังเดินวนเวียนไปมาหน้าประตูด้วยความกระวนกระวาย ในมือขยำผ้าเช็ดหน้าบิดไปมาจนยับย่น

ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้า นางก็เงยหน้าขึ้นขวับ พอเห็นว่าเป็นซูหร่วนจึงสาวเท้าเข้าไปหาเพียงสองสามก้าว

"ไม่เป็นไรใช่ไหม"