บทที่ 305 ซูหร่วน เจ้ามันน่าโดนสั่งสอนนัก

ซูหร่วนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาเบนหนีด้วยความรู้สึกผิดไปครึ่งนิ้ว ก่อนจะเค้นคำพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก

"…คนนี้หน้าบึ้งเกินไปเจ้าค่ะ"

อวี้เคอกำลังจะหลุดขำ ก็เห็นซูหร่วนผุดลุกขึ้นพรวด ค้อมเอวเตรียมจะย่องหนีไปทางประตู