บทที่ 307 นี่มันนายโลมนะ! นายโลม! (ตอนพิเศษขอบคุณของขวัญ)

ซูหร่วนซุกหน้าจมหายลงไปในหมอน ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกยวบยาบ แม้แต่นิ้วมือสักนิ้วยังคร้านจะขยับ

ทว่าน่องคู่งามกลับยังสั่นระริกไม่รักดี ส่วนตั้งแต่เอวลงไปนั้นยิ่งหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ร่างกายของตนเอง

บ้าบอที่สุด! บัดสีเกินไปแล้ว!