บทที่ 332 แล้วงานแต่งนี้ จะแต่งกันยังไงล่ะเนี่ย?

ฉินมู่หยางเบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆ คราบน้ำตายังเปรอะเปื้อนอยู่บนใบหน้า ทว่าประกายน้ำตาในแววตากลับถูกแทนที่ด้วยประกายแสงอีกแบบหนึ่ง

"พอเลย หยุดเดี๋ยวนี้!"

เขาดีดตัวผึงขึ้นมาจากพื้นเหมือนโดนไฟลวก กระแอมไอปรับเสียงให้เข้าที่เข้าทาง พลางโบกไม้โบกมือใส่นางด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง