บทที่ 361 ข้าคือที่หนุนหลังของเจ้า

ซูหมิงจี้กำลังก้มหน้าก้มตาสวาปามข้าว ทันใดนั้นเนื้อปลาชิ้นหนึ่งก็ร่วงหล่นจากฟากฟ้าลงมาในชามของเขา

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างงงงวย ในปากยังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ พลางกะพริบตาปริบๆ

"…หืม?"