บทที่ 366 ขึ้นสุดลงสุด สุขสุดเศร้าสุด

“เรื่องเล็กน้อย เรื่องเล็กน้อยน่า”

ผู้เฒ่าหลงหัวเราะพลางโบกไม้โบกมือ ดึงแขนออกจากฝ่ามือของเขา แล้วตบอกอันผอมแห้งของตน แสร้งทำทีเป็นกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวา

“หนอนกู่ตัวเดียวจะทำอะไรข้าได้กัน”